… zit het erop voor ons.

We zijn onderweg naar het koude België en zien jullie snel.

Tot binnenkort!

Kuta 06/02 – 08/02

Onze laatste dagen wilden we iets dichter bij de luchthaven doorbrengen, en Kuta is daarvoor de plaats bij uitstek: 10km van Denpasar, strand, zee en prachtige zonsondergangen als het weer het toelaat.

En daarbovenop krijg je nog duizenden zatte en fuivende australiërs, allemaal gekleed in een Bintang (het indonesische bier bij uitstek) t-shirt, short of pet. Of nog beter: alledrie (ja, ze zien er echt even dom uit dan dat het klinkt). Kuta is het surfparadijs van Bali, en bovendien is het voor de australiërs goedkoper om naar hier te vliegen dan wanneer ze in hun eigen land van noord naar zuid zouden vliegen. Kuta is ondertussen echt wel de party-plek bij uitstek geworden voor hen; we veronderstellen dat het te vergelijken is met Ibiza of Lloret de Mar.

We lieten de wilde feestjes aan ons voorbij gaan, hoewel we wel een avondje gaan kijken zijn naar de fuifende australiërs: overdreven hoeveelheden drank, veel te weinig kledij (zowel bij de meisjes als de jongens), een gigantische kuddementaliteit, veeeeeeel lawaai en een leeftijd die ongeveer de helft is van de onze. We hebben ons ogen uit gekeken, maar voelden niet direct de drang om mee te doen met den hoop.  Wat we dan wel deden: nog meer toeristenwinkeltjes, eten en drinken, over het strand wandelen en genieten van ons zwembad.

Ons zwembad met poolbar deze keer. Tja, voor ons laatste 2 dagen mocht het wel eens ietske meer zijn, en gingen we niet meer op zoek naar een mottig kruipkot (de pot op met ons budget), maar wel voor een leuke resort, met vriendelijke bediening, propere lakens, airco, een knoert van een badkamer, een ontbijtbuffet, en niet één maar twee zwembaden. Waar we de mensen nog maar eens konden irriteren met ons kinderachtig gedoe Met een poolbar waar we in het water een cocktailke konden drinken of een pizza bestellen (zalig om te kunnen eten en drinken in het zwembad). Of aan de rand van het zwembad een massageke konden nemen.

Op onze laatste avond kregen we nog een prachtige zonsondergang kado, inclusief Bintang-pintje in de hand (tja, als ge niet met een pint in uw hand langs straat loopt, dan ben je hier echt wel een seut). Dankzij alle regenbuien die we de laatste dagen in de namiddag kregen (voorbereiding op het belgisch weer?), vreesden we even dat het gans bewolkt ging zijn, zodat we niets gingen zien. Maar net op onze laatste volledige dag hebben we geen druppel regen meer gezien. En het beetje regenwolken die er wel hingen, maakte onze laatste zonsondergang nog zoveel mooier.

Ubud 02/02 – 05/02

Vanop Gili Air begonnen we ‘s morgens om half 8 (veel te vroeg naar ons zin dus) aan de heel lange trip terug naar Bali. En zoals verwacht was het weer van ’t zelfde, en werden we weer als toeristenvee behandeld.

Eerst moesten we met een bootje terug naar het vaste land, maar dat bootje vertrok al een half uur later dan ons op voorhand gezegd was. Op het vasteland moesten we dan nog een half uur wachten alvorens we op een buske gezet werden, richting Lembar (ferry); er is geen enkele reden om te wachten, maar op die manier hopen ze dat ge toch ne koffie of zo drinkt daar waarop ze dus wat verdienen. Na een anderhalf uur rijden met het buske toegekomen aan de ferry, ruim op tijd voor de ferry van 12u. Maar ze geven u niet seffens uw ticket, nee – die onnozelaars laten u een beetje wachten waardoor we de boot van 12u gemist hebben en die een uur later hebben moeten nemen. Echt elke keer hetzelfde. Ze steken u daar in een klein kotteke, samen met nog 30 andere toeristen, waar het bloedheet is. Dus iedereen heeft grote dorst, dus kunnen ze drank verkopen. Het is bijna middag, dus iedereen krijgt honger: en er staat een legertje klaar van rijstverkopers die ook nog eens goed kunnen verdienen aan die toeristen. En als ge dan van uw voeten maakt, dan krijg je altijd als antwoord: “Don’t worry! Everything ok!”.

Uiteindelijk mochten we toch op de ferry. Die zat vol (maar dan ook echt VOL) met verkopers van allerlei drank, eten en brol, maar die vlogen er gelukkig af toen de ferry na een uurke eindelijk vertrok. De ferry-tocht is tamelijk saai (en een goed moment om een boekske te lezen of – jawel – nog eens een blogpostje te typen), maar onderweg werden we wel verrast door zeker honderd dolfijnen die braafjes voorbij kwamen gezwommen/gesprongen. De ferry deed er 2 uur langer over dan vorige keer (tegenstroom of tegenwind of zo), dus 12 uur nadat we vertrokken waren, kwamen we eindelijk toe op Bali, en dan moesten we nog naar ons eindbestemming: Ubud. Dus werden we in een buske gepropt: “you in the back. quick quick!”. En vanaf dan kon het natuurlijk niet snel genoeg gaan en vlammen ze gelijk zotten door het verkeer, om een uur later in Ubud toe te komen, waar ge schoontjes 2,5km buiten het centrum gedropt wordt, aan het volgende toeristenbureauke, waar weeral iemand staat te wachten om u accomodatie aan te smeren. En toen hadden we onze buik er echt wel van vol, dus voor die mens zijn “hulp” hebben we vriendelijk bedankt.

Dus tegen half 9 ‘s avonds begon onze zoektocht naar accomodatie. We wisten niet goed hoever we nog van het centrum waren, en we wisten ook niet goed waar we moesten beginnen zoeken naar iets gezellig, leuk, proper,… liefst met een zwembad natuurlijk. Dus maar beginnen wandelen naar het centrum, maar dat was toch iets verder dan verwacht. Uiteindelijk een paar guesthouses gevonden, die ons niet echt aanspraken en uit pure miserie na een meer dan een uur zoeken, alletwee behoorlijk grumpy, toch maar een kamer genomen, die veel te veel kostte naar ons goesting (het was eigenlijk gewoon de prijs niet waard, maar het ding stond in de lonely planet, en vanaf dan worden de prijzen verdubbeld natuurlijk hé). En dan moesten we natuurlijk nog beginnen zoeken naar iets om te eten want dat was ook weeral heel lang geleden dat we nog iets deftig gegeten hadden. Blijkbaar heb je hier in Ubud nogal veel sjiekere, en dus ook duurdere, restaurants. Na even zoeken vonden we toch iets dat goedkoper was, maar we hadden moeten weten dat er een reden was waarom het goedkoper was. Toen we de mini-bordjes kregen waar bijna geen eten op lag wisten we dus waarom. Laat ons zeggen dat dit niet de meest fantastische dag van onze reis was.

De volgende ochtend, na een lekker ontbijtje in de tuin van onze veel te dure guesthouse, dus opnieuw op zoek naar logement dat iets goedkoper was. En we hebben ervoor de benen van onder ons lijf moeten lopen, om op 2 uur tijd iets te vinden wat we wel zijn geld waard vonden, maar het is ons gelukt. Een leuke guesthouse, ook met zwembad, en een leuke tuin, voor de helft van de prijs. De bouwstijl hier in Ubud is trouwens iets heel speciaal, en ook enorm typerend. Elke guesthouse ga je binnen door een houten poortje, en dan heb je kleine kronkelpadjes, die langs de mensen hun eigen woning loopt, en zo naar achter, waar je enkele bungalows vindt die ze verhuren. Meestal gelegen in een prachtige tuin op een helling, waar je via trapjes en opnieuw kleine paadjes naar elke bungalow gaat. Er is meestal ook een familie-tempeltje, en een of meerdere offerplaatsjes. Langs de paadjes vind je overal de typische balinese beeldjes met rokken aan, en op elke hoek vind je wel kleine offerschaaltjes waar rijst, fruit en bloemblaadjes opliggen. Heel leuk om te zien allemaal.

Nadat we dus verhuisd waren van onze duurdere naar onze goedkopere bungalow als eerst ons zwembad uitgetest. Echt fantastisch om in een groene tuin tussen de palmbomen en de bungalowkes te kunnen zwemmen. Daarna hebben we nog een beetje door Ubud gelopen, wat zo zonder rugzak of tijdsdruk een stuk aangenamer was. Maar we zijn toch niet echt onder de indruk van de stad. Op het eerste zicht is het gewoon een gigantische groepering van toeristenwinkeltjes, de ene al wat kunstzinniger (schilderijen en beeldhouwwerkjes) dan de andere (sarongs en bintang t-shirts), maar in het algemeen vooral toegespitst op toeristen. Na een halve straat waren we het eigenlijk al meer dan beu.

Behalve de winkeltjes vind je ook overal tempeltjes in Ubud. Naar het schijnt is dit overal in Bali zo, maar in Ubud is het nog net iets meer. De meeste zijn prive/familie-tempels en mag je dus niet bezoeken, of zijn enkel open tijdens een ceremonie. Balinezen offeren echt gigantisch veel. ‘s Morgens offeren ze om te vragen voor een goede dag; ‘s avonds offeren om te bedanken voor de goede dag. Ze zegenen hun brommers, auto’s, straten huizen,… en dat elke dag opnieuw. Ze zegenen ook zichzelf en elkaar: je komt hier regelmatig mensen tegen die enkele gedroogde rijstkorrels op hun voorhoofd hebben plakken, na enkele uren valt het er wel weer af.

  Omdat we meer wilden zien dan toeristenwinkeltjes, en omdat het tijd werd dat we nog eens van ons lui gat kwamen gingen we voor een mountainbiketocht. Nu ja, eigenlijk was het meer een luie-mensen-fietstochtje: we werden eerst met een busje bergop, gereden om daarna met de fiets terug naar beneden te rijden (ja, ons conditie is niet meer wat het geweest is). Maar voor we op de fiets kropen, kregen we ontbijt in restaurant met een prachtig zicht op de tweede hoogste vulkaan van Bali (Batur); echt wel een cool zicht – de helft van de flank is nog pikzwart (gestolde lava, die ze nu aan het afgraven zijn om te gebruiken als bouwmateriaal) van een uitbartsting enkele jaren geleden. Daarna mochten we nog niet beginnen fietsen, want bezochten we eerst een koffiemakerij van de duurste koffie ter wereld: luwak-koffie. Ze strooien geroosterde koffiebonen in het bos rond, en wachten dan tot een soort possum / wezel-achtigs de bonen opeet en daarna terug uitkakt. De bonen worden terug verzameld en schoon gemaakt (concreet: jawel, de kaka wordt eraf geschraapt), en dan is er het traditionele proces, waarna er koffie mee gezet kan worden. Op de een of andere manier zorgt dat voor een zachtere koffiesmaak. We proefden de koffie: 2,5 euro voor 1 tas koffie valt nog best mee voor de duurste koffie ter wereld dachten wij. De koffie zelf was best ok, maar we hebben al betere gedronken.

  Na de koffieproeverij sprongen we eindelijk op de fiets om terug naar beneden te rijden, met natuurlijk enkele tussenstops onderweg. Eerst stopten we een typisch balinese woning. Interessant om te zien: families wonen hier echt bij elkaar; zonen blijven bij hun ouders wonen, de dochters volgen hun man als ze trouwen. Elk gezinnetje heeft wel zijn eigen woning en keuken (vrouwen moeten blijkbaar hun eigen keuken hebben omdat ze anders teveel ruzie maken en roddelen… Noortje snapt niet wat ze daarmee bedoelen). Maar alles is vooral super basic. De huisjes zijn meestal voor het grootste gedeelte uit steen, met een rieten dak, maar ook heel erg klein. Het keukengedeelte is volledig uit riet of bamboo. In het midden heb je dan de plaats die ze gebruiken voor alle ceremonies, zoals bijvoorbeeld de tandenvijlen-ceremonie, waarbij ze effectief de tanden afvijlen, vooral de snijtanden, omdat ze geloven zo het dierlijke dat in elke mens zit beter onder controle te kunnen houden (echt soms toch een raar volkske die balinezen hoor).

Maar het leukste van de fietstocht was toch vooral de omgeving: het heuvelachtige binnenland van Bali is echt heel heel knap. En de tocht was inderdaad voor 95% op het gemakske bergaf, dus we moesten ons niet vermoeien met te trappen, en we kwamen nauwelijks een auto tegen, dus konden we voluit rondkijken. Door die dorpkes rijden en langs de rijstvelden, zien hoe de mensen daar leven en hoe ze op het veld werken. Noortje was onmiddellijk verkocht, want toen we ergens langs de kant stopten en de gids stelde voor om efkes op het veld mee te gaan ‘helpen’, was ze de eerste om haar schoenen uit te smijten en in de modder te springen. Nico was lui – uiteraard.

Allemaal heel leuk – alleen het weer zat niet volledig mee. Toen we 20 minuten later nog eens langs de kant stonden (ja, Noortje was alweer aan het helpen, deze keer met de geoogste rijst uit te kloppen of zoiets), begon het opeens gigantisch te gieten. Niets speciaals: gewoon de dagelijkse monsoen-storm, alleen enkele uren te vroeg. We hebben gemakkelijk een half uur staan schuilen, opeengepakt onder een soort primitief afdakske in het midden van dat veld. Na een half uur begon het wat te minderen (dus: gewoon heel hard te regenen in plaats van bakken gieten), kregen we ne poncho van onze gids (de mannen waren echt op alles voorzien) en mochten we weer vertrekken… en na nog eens 5 minuten begon het natuurlijk opnieuw te gieten. We waren door- en doornat, maar de regen was eigenlijk tamelijk warm, en het was heel heel leuk. Een beetje gevaarlijk soms, want niet alleen wij gingen bergaf, maar ook het water stroomde op de baan, gemakkelijk 5cm ‘dik’ waardoor we de baan niet deftig konden zien en putten in de baan niet zo goed zichtbaar waren. Soit, niemand is gevallen, en ook in onze laatste dagen zijn we nog steeds gespaard gebleven van ongelukjes.

We sloten af met een buffet in een restaurant – geen goedkope brol-maaltijd deze keer, maar echt heel lekker eten, en een hoop typisch Balinese dinges; en met drank aan gewone prijzen – zonder te profiteren van de toeristen en de situatie. Aangenaam om eens met respect behandeld te worden en het gevoel te krijgen dat je waar voor je geld krijgt.

Nadat we terug afgezet werden aan onze guesthouse, onmiddellijk een brommerke gehuurd om in Ubud rond te rijden: we worden echt wel lui – het is ons al te veel om 5 minuutjes te wandelen tot in het centrum Noortje liet zich nog verwennen met een voet- en beenmassage (ah ja, om te bekomen van de ‘zware’ inspanningen van het naar beneden fietsen natuurlijk) terwijl Nico zich mocht uitleven in een gigantische winkel met piraat-dvd’s.

Op onze laatste dag in Ubud met ons brommerke naar de Goa Rajah (of zoiets in die aard – Elephant Cave is zeker juist) gereden – één van de oudste en meest bekende tempels van Ubud (of bij uitbreiding: van Bali). De tempel zelf was niet zo fantastisch (wel knap, maar zeker niet indrukwekkend), maar de omgeving ervan was wel heel hard de moeite. En we moesten alletwee een sarong dragen, wat altijd weer een obligaat foto-moment oplevert.

Voor de rest hebben we ons in Ubud vooral gedragen als, tja, mensen die in hun laatste dagen van hun verlof zitten. ‘t Is te zeggen, niet al te veel actiefs meer doen, ietske gaan drinken en ietske gaan eten, in het zwembadje gezeten (hoewel: veel te weinig dankzij het rotweer met momenten), en begonnen aan de onmenselijk lastige zoektocht naar souvenirs.

Gili Air 31/01 – 01/02

Het laatste Gili eiland, beloofde een mengeling van de 2 vorige te worden. Dus iets minder verlaten dan Meno, maar toch iets minder party dan Trawangan (en zo extreem waren de parties daar al niet volgens ons).

Toen we van de eilandhopper (zo noemen ze hier de boot die 2 keer per dag langs alle 3 de eilanden vaart) stapten, stonden er enkele kerels te wachten om ons mee naar hun hotel te lokken. Het was al even geleden dat we dit nog meegemaakt hadden, en hun aanbod klonk zo slecht niet, dus besloten we om mee te gaan kijken. Daar toegekomen, hadden we de ‘pech’ dat er net een koppel toeristen ons voor was die de laatste bungalow ingenomen had. Jammer, want het zagen er leuke bungalows uit. Stuurt die kerel ons naar het hotel ernaast, en zegt ons dat we daar misschien eens moeten kijken. We konden ons ogen maar amper geloven toen we daar toekwamen. Mooie bungalowkes, in een mooie tuin, met daar in het midden een prachtig zwembad, mét bar. En dat voor echt bijna dezelfde prijs als de bungalow die net aan onze neus voorbij ging. We waren dus super content. Jeuj een zwembad! We moesten er wel een heel enthousiaste gecko bijnemen die ons effectief ‘s nachts wakker maakte met zijn geroep. Hij moet ergens binnen gezeten hebben, maar we hebben hem niet gevonden.

We zaten wel een beetje afgelegen in ons hotelleke, we moesten toch wel een 10 minuutjes wandelen voor we bij het restaurant-gedeelte (= 10 restaurantjes naast elkaar) van het eiland kwamen. Maar dat wou dus wel zeggen dat we weeral super rustig zaten. Behalve een 10-tal kiekens die ook op het hotel-domein woonden hoorde je daar van heel de dag bijna niets. Op de vorige 2 Gili’s kwamen we enkel katten tegen (en veel katten); honden zijn niet toegelaten op de eilanden. Maar hier kwamen we dus vooral veel kippen tegen. Echt overal zaten die dingen te kakelen en te kraaien (de mannelijke versie ervan dan toch). Echt godganse dagen maken die dingen hier lawaai. Zelfs op ons terraske zaten op bepaalde moment 2 kiekens te kakelen. En toen er ineens nog een kalfje naast onze bungalow stond te grazen voelden we ons helemaal op den boerenbuiten.

Ook dit eiland moesten we toch een keertje volledig rond gaan. Opnieuw te voet, want de wegen waren echt te zanderig voor de fiets. Sommige delen moest je zelfs over het strand gaan, omdat de weg, die vlak naast het strand was, gewoon weg was. Waarschijnlijk weggespoeld door een golf die iets verder kwam dan normaal, en herstellingen uitvoeren, daar zullen ze hier ook wel hun tijd voor nemen (alles op het gemakske hé). Opnieuw enkele prachtige dingen gezien onderweg. Het blijft een wondermooi zicht om van het ene eiland naar het andere te kijken. De mooie stranden, de palmbomen en de blauw-groene zee… super gewoon. We krijgen er echt niet genoeg van. Het geeft ook een geweldig gevoel om een eiland gewoon te kunnen rondwandelen.

Verder hebben we natuurlijk weer gedaan wat je hoort te doen op de Gili’s: relaxen en ontspannen. We hebben weer super genoten van ons geweldig zwembad en ook onze poolbar deze keer. En behalve het ene onweer dat we ook hier te verduren kregen. was echt alles perfect. We dronken lekkere cocktails op ons terraske, en we hebben zelfs met een pintje in het zwembad gezeten (dat was ook een eerste keer voor ons -  normaal is zoiets eerder weggelegd voor zatte engelsen en australiërs met veel te veel lawaai). Ge kunt echt wel zeggen dat we aan het afsluiten zijn in stijl he.

Gili Air maakte op ons misschien wel het minst indruk van de 3, omdat het zo ergens tussenin hing. Je had hier iets meer eet- en drinkgelegenheid dan op Meno, maar geen gelegenheid om echt een pint te gaan pakken zoals we op Trawangan konden. Het was er rustig, maar toch net iets meer ontwikkeld dan Meno. Toch vonden we Gili Air ook geweldig, en we hebben er super van genoten. En het is met heel veel spijt in het hart dat we de Gili’s moeten verlaten.

Gili Meno 29/01 – 30/01

Ons tweede Gili-eiland werd dus Gili Meno, ook wel het rustige eiland genoemd. Wij vonden Gili T al zo rustig, dus we dachten dat het verschil niet zo heel groot zou zijn. Maar dat was het dus wel. Gili M is het minst ontwikkeld van de 3 eilanden, en is simpelweg een gat. Toen we met het bootje de aanlegplaats naderden zagen we direct het verschil. Behalve enkele huttekes aan het strand zag je er niets. Er waren wel enkele guesthouses, maar het was nog niet 1/10de van wat er op Gili T was. Ongelooflijk rustig en prachtig.

We kozen deze keer voor een hutteke op het strand om in te slapen. Een houten bungalow, echt op 10 meter van het water, met een veel te klein beddeke, maar we konden wel de zee horen als we in ons bed lagen (ne, gene moskee deze keer). Echt een zaligheid. Ontbijten deden we natuurlijk opnieuw ook op het strand. En alles was er zo relax en rustig, ge kunt het u niet voorstellen. We kregen trouwens ook een leuke bezoekers in de badkamer: ne gigantische gecko. Zo groot hadden we ze in het echt nog nooit gezien. En ‘s morgens werden we dan wakker van de opkomende zon. Eén keer zagen we ze mooi achter de Rinjani opkomen, zonder dat er wolken in de weg hingen. Echt prachtig om te zien.

Ook dit eiland wilden we ne keer rond natuurlijk. En omdat de weggetjes er hier nog zanderiger uit zagen dan op Gili T besloten we om deze keer zelfs niet te proberen om de fiets te nemen. Op de Gili eilanden zijn trouwens geen enkele gemotoriseerde voertuigen te vinden. Het enige wat je hier nog hebt buiten fietsen is paard en kar. Dus om Gili Meno rond te geraken hadden we de keuze tussen onze benen en het paard. Omdat de paardjes er niet echt heel gelukkig uitzagen (in die brandende hitte met een kar rond uwe nek rondlopen, we zouden er zelf ook niet vrolijk bij lopen) deden we het deze keer te voet. Gili Meno is het kleinste eiland en het duurt geen anderhalf uur om het volledig rond te gaan. Natuurlijk deden wij er iets langer over, want het was er zo warm dat we regelmatig in de schaduw moesten gaan afkoelen (in een strandhutteke van een café bijvoorbeeld).

Onderweg ook enkele verlaten beachresorts tegengekomen. Echt dingen die al jaren niet meer gebruikt worden volgens ons, maar waar de hutjes er nog wel van staan. Er was vroeger ook een bootsteiger aan de andere kant van het eiland, vlakbij een super grote resort die nu ook niet meer wordt gebruikt. Heel raar allemaal want je ziet bungalows staan, met zelfs nog gordijnen voor de ramen, maar om één of andere reden wordt het nu niet meer gebruikt. We vermoeden dat Gili Meno ooit meer bezoekers had dan nu (als er al 20 touristen logeerden op de moment dat wij er waren is het veel).

Ook het binnenland van het eiland was tof om te zien. De zandweggetjes kronkelen er tussen de velden, waar de mensen nog heel authentiek leven, alsof de tijd daar 50 jaar stil is blijven staan. Aan de simpele hutjes zie je dat de mensen het daar niet breed hebben, maar je ziet er alleen maar gelukkige gezichten en lachende kindjes. Kindjes die in de weien spelen met hun zelfgemaakte vliegers. Mensen die gezellig samen zitten voor hun huis. Mensen die content zijn met de simpele dingen in het leven. Het deed deugd om dat nog eens te zien.

De rust op Gili M is… tja ongelofelijk rustig hé. En we hebben vooral genoten van de rust daar. We hebben gezwommen (in het nog steeds prachtige blauw-groene water) en gegeten en gedronken en gelezen en vooral alles heel relax gedaan. Relaxen is echt de voornaamste bezigheid op alle Gili-eilanden. Een pintje op ons terras, massage op het witte strand (voor Noortje), lekker eten aan de zee (de indonesische keuken is echt zo slecht nog niet), in de hangmat liggen op het strand,…echt een zaligheid. Het kan misschien een beetje lullig klinken, maar de Gili’s zijn echt paradijs op aarde.

Gili Trawangan 26/01 – 29/01

Gili Trawangan was het eerste van de 3 Gili eilanden die we bezochten. Met zijn 800 inwoners is het het meest bewoonde eilandje, ook het meest toeristische eilandje, en wordt het ook wel het “party-eiland” van de 3 Gili’s genoemd. In realiteit is het een super klein, rustig en relax eiland, met enkele hotellekes, duikclubs en restaurant/cafés. Vooral de zuiderkustlijn is ontwikkeld, en over de lengte van 1 km vind je daar dus alles bij elkaar.

Om daar te geraken werden we ‘s morgens vanuit Senggigi naar de haven gebracht, vanwaar we met een publieke boot naar het eiland moesten varen. Zelfde principe als met de publieke bussen: de boot vertrekt pas als hij vol zit. In theorie is dit 25 personen, maar in praktijk is dit zoveel meer: 40 personen (waarvan wij de enige westerlingen waren), manden met ananassen, bidons water, meer dan 1000 donuts (en dat voor een bevolking van 800 man), bakken bier, zakken cement,… gans de bevoorrading van het hele eiland moest mee met ons bootje. We zaten dus redelijk op elkaar gepakt daar in dat bootje met onder onze linker voet een mand met lychees en onder de rechter voet pakken wc-papier. Maar we zijn er geraakt.

Toen we op Gili T toekwamen waren we meteen verkocht. Zo rustig. Super mooi strand met prachtig blauw-groene zee. Zicht op de groene bergen van Lombok en op Gili Meno vol met palmbomen, met daar achter (als de wolken een beetje wegtrokken tenminste) de Rinjani (hoogste vulkaan van Lombok) die erboven uit stak. Echt, het moet één van de mooiste plaatsen zijn waar we al zijn geweest (en we weten dat we dit al meer gezegd hebben, maar het blijft elkaar maar overtreffen).

We vonden een leuke bungalow om in te logeren op 20m van het strand. De bungalows hier hebben echt een leuke stijl. Strooien dak, houten deurtjes en klapraampjes. En ons bed lag vol met bloemetjes toen we er binnenkwamen. En we zaten nog geeneens in ne sjieke resort ofzo. Er was maar 1 klein nadeel: we sliepen naast ne moskee. En dan bedoelen we echt wel vlak ernaast. Als die mens daar zijn gebed begon te zingen (of was het een cassetje?) dan leek het alsof hij bij ons in de kamer zat in plaats van in zijne moskee. Ja, zoiets merk je natuurlijk pas nadat je de kamer al gehuurd hebt hé. Echt gemakkelijk ne keer of 6 per dag hoorde daar 1 of ander gebed door die luidspreker knallen, zelfs om 5 uur ‘s morgens! En dan kunde daar iets minder goed mee lachen. Verder niets dan goeds over onze bungalow, en over onze guesthouse in het algemeen. Een prachtige setting, en uwe banana pancake (super lekker!) ‘s morgens aan het strand kunnen opeten blijft super leuk.

lokale ijscreme-kar...

Op de Gili’s is relaxen echt wel de voornaamste bezigheid. Behalve dat kan je natuurlijk ook nog genieten van de geweldige mooie zee. Het water is lekker warm, en je voelt je echt op een paradijs met het witte strand en het turkoizen water. Maar we zitten natuurlijk nog altijd in het regenseizoen. Dus op het moment dat we voor het eerst aan het genieten waren van de prachtige zee begon het een beetje te regenen… en iets meer te regenen… en te gieten… en gigantisch te gieten. En hoewel we zwemmen in de regen best wel leuk vinden besloten we na de eerste donderslag dat het toch maar tijd werd om uit de zee te komen. Er barstte echt een gigantisch onweer los: gietende regen, bliksem en donderslagen zoals we ze nog nooit gehoord hebben. Echt knallen dat dat deed, niet normaal gewoon. Dat stormweer heeft ook zo een 2 uur geduurd, dus hebben we 2 uur op ons terraske van onze bungalow zitten kijken naar de regen.

De volgende dag was het mooie weer terug, en konden we terug beginnen met onze favoriete bezigheid: relaxen. Een beetje in de zee zwemmen. Een beetje eten. En snorkelen! De Gili’s zijn – naast een paradijs voor duikers – ook heel knap om te snorkelen, met mooie koralen, en duizenden en duizenden vissen in honderden soorten, groot en klein. Buiten het feit dat ons voeten na een tijdje wreed veel pijn begonnen te doen (de zwemvliezen waren net iets te klein) was het echt wel genieten.

‘s Avonds wilden we de zonsondergang zien vanop de westkust – naar het schijnt is dit prachtig en kan je van daaruit de rode zon zien ondergaan naast de Gurung Arung (grootste vulkaan van Bali). Wij dus een fietsje gehuurd om het eiland snel door te steken, maar toen we daar aankwamen zagen we dat een aankomend onweer het voor ons ging verpesten. Alleen maar dikke wolken in de verte, geen spoor van Bali of van de zon, dus zijn we maar teruggekeerd. Net op de tijd om voor de regen thuis te zijn; tja, regenseizoen hé – overdag heel mooi weer en (soms veel te) warm, maar tegen de avond altijd kans op regen. Niet zo slecht eigenlijk – op die manier koelt het toch een klein beetje af en is het iets aangenamer om te slapen.

Op dag 3 met ons gehuurde fietsje geprobeerd om het eiland rond te fietsen. Het is ons wel gelukt om het eilandje rond te geraken, maar de helft van de tijd moesten we wel afstappen omdat de weg veel te droog en zanderig was. Meer cyclo-cross dan fietsen dus. Maar het was wel zeker de moeite waard; Gili T is echt zo’n super eilandje – eens je van het ‘drukke’ gedeelte af bent (en dat woord klopt niet want in feite is het er super rustig, maar soit), kom je aan de verlaten stranden, het zandweggetje en de palmbomen ernaast, en hier en daar een hutteke of een afgelegen bungalow. Of de trendy guesthouse waar je spaanse tapas kan eten – je hebt er geen idee van hoe zoiets kan smaken als je stilaan genoeg hebt van rijst of (jawel!) hamburgers.

Na het fietsen hebben we nog eens een snorkel en een paar pijnlijke zwemvliezen gehuurd om een beetje verder in het water te gaan spelen. Het was nog beter dan de dag ervoor. Prachtige koralen, een hoop vissen, het koud en warm krijgen tegelijk bij het zien van al dat schoons. Nee, onze camera werkt niet onderwater (nu ja, we hebben het niet geprobeerd, maar we nemen liever geen risico’s) dus geen foto’s om dat allemaal te illustreren. We kunnen alleen maar zeggen dat we heel hard onder de indruk waren. Zeker nadat we 2 Nemo’kes gezien hadden. Of 2 knoerten van zee-schildpadden die op het gemakske van het koraal aan het eten waren.

Dus de constanten op Gili T waren: relaxen, zon, zee, genieten, moskee (ok, dat was iets minder), relaxen, eten, drinken, strand, en nog eens relaxen. En genieten ook. Ah ja, en de Rudy’s Place: het café waar we elke avond enkele pintjes gingen drinken en kletsen. Het café ook dat opengehouden wordt door een bende ADHD-ers; echt, die mannen konden gene halve minuut stilstaan en stonden constant de dansen en te flippen op elk liedje (in echt wel elk genre) – ofwel had dit iets te maken met de “magic mushrooms” die ze hier overal verkopen.

Gili T was super, maar na 3 dagen moesten we echt wel verder. We hebben niet te veel tijd meer over en willen ook nog de andere Gili’s zien. Daarvoor hadden we ons wel iets beter moeten informeren, want een bootje naar Gili Meno nemen was niet zo vanzelfsprekend. Hoewel ge begod kunt overzwemmen (van het ene strand naar het andere is het niet eens ne kilometer) is er slechts 2 keer per dag nen boot die naar Meno vaart, en de eerste hadden we net gemist – hadden we dat eens op voorhand nagekeken dan hadden we 20 minuten vroeger kunnen opstaan. Dus hebben we ons maar een halve dag in een café gezet, om daar te wachten op de boot die om 16h kwam. Ideaal want het was naast het internetcafé waar we stiekem gratis wifi konden gebruiken – een goeie manier om eens wat blogposten in te halen

Senggigi 24/1 – 25/1

Eén van de plekken die we zeker nog wilden bezoeken in Indonesië zijn de Gili-eilanden: 3 ongelofelijk knappe eilandjes aan de noordwest-kust van Lombok. Vanuit het noordwesten van Bali wou dat zeggen dat de trip er naartoe weer een serieuze lange ging worden. Omdat we niet in het midden van de nacht wilden vertrekken om dan ‘s avonds laat op een Gili-eiland aan te komen, kozen we ervoor om de trip over meerdere dagen te spreiden, met een tussenstop in Senggigi.

Senggigi zou naar het schijnt heel mooie stranden hebben (de mooiste ter wereld wordt zelfs gezegd) en je kan er redelijk goedkoop logeren volgens onze lonely planet. In het centrum heb je winkeltjes en restaurantjes, maar buiten de maanden juli en augustus vind je er meestal niet heel veel toeristen. En we houden wel van een beetje rust en prachtige stranden, dus de perfecte bestemming voor ons.

Maar om daar te geraken moesten we eerst met een minibusje heel de noordkust van Bali afrijden tot we aan de ferry kwamen die ons naar Lombok zou overzetten. Een heel mooie trip. Alles kwam heel authentiek over, nergens toeristen, eenvoudige vissersdorpkes en prachtige rijstvelden zonder fabrieken op de achtergrond. De weg was wel een beetje te bochtig, zodat we een beetje mottig werden maar dan nog was het echt knap om te zien.

Toen we de ganse trip boekten – de dag ervoor – hadden we gevraagd hoe lang de ferry erover zou doen, en volgens het tourbureau zouden we ongeveer een uur nodig hebben om de overkant te bereiken. We hebben dit zeker 4 keer opnieuw gevraagd, want in onze reisgids hadden we dingen gelezen over 4 tot 6 uur en langer! En we zijn natuurlijk graag goed voorbereid. Maar nee, ze verzekerden ons dat het niet langer duurde dan een uurtje. Toen we aan de ferry toekwamen, kregen we te horen dat de ferry dus wel 4 uur nodig had om naar de overkant te geraken (man, die dingen zijn traag), en ze hadden gelijk. Na exact 4 uur varen kwamen we toe in de haven, waar we nog meer dan een uur hebben mogen wachten tot de ferry eindelijk mocht aanleggen. We zagen zelfs een andere ferry waar ze de mensen met kleine bootjes al aan  het afladen waren. We willen niet weten hoe lang die al lagen te wachten. Eén van die kleine bootjes begon op weg naar de kant trouwens te zinken (een klein beetje overladen wellicht); wij stonden zo met een mengeling van spanning/ongerustheid/compassie toe te kijken terwijl een ander bootje te hulp kwam (en de mensen en baggage – die al de helft in het water lag – overgeladen werden), maar voor de Indonesiërs op onze ferry zorgde dit toch vooral voor hilariteit. Wij waren vooral heel blij dat wij niet op de manier naar de kant moesten.

Toen we van de boot kwamen stond daar weer een busje te wachten, dat ons naar Senggigi ging brengen, zo ongeveer 45 minuutjes rijden. Maar dat was buiten alle trouwers gerekend. Blijkbaar was die zondag enorm populair om in Lombok te trouwen, want we zijn 5 huwelijksstoeten gepasseerd onderweg: bruid en bruidegom lopen in stoet, samen met vrienden en familie en een gigantische geluidsinstallatie en soms zelfs een echte liveband enkele kilometers over straat. Heel veel mensen van in de buurt komen ook op straat om te kijken. Met als gevolg dat half de straat natuurlijk vol met mensen staat en dat onze snelheid met minibusje niet veel hoger lag dan 10km per uur. Wel leuk want zo konden we zelf ook goed kijken naar de trouwers.

Maar we deden er dus bijna 2 uur over voor we uiteindelijk in Senggigi aankwamen. Onze chauffeur moest natuurlijk eerst nog bij zijn tourbureau stoppen, waar we niet direct wisten wat we nog moesten gaan doen. Maar we hadden al wel een vermoeden dat we daar gewoon binnen moesten gaan zodat ze ons nog een of andere trip konden aansmeren. Wij braafjes naar binnen, en blijkbaar wilde de kerel ons accomodatie ‘aansmeren’. Begint hij daar een heel verhaal af te steken over dat we korting krijgen als we het via hem boeken, want hotels moeten ons 21% belasting aanrekenen, en hij betaalt zowiezo al belasting dus daarom zou het voor ons goedkoper zijn om via hem te boeken (hebben we echt “dom” op ons voorhoofd staan ofzo?). Wij polsten eens naar een bepaald hotelleke dat redelijk goedkoop was volgens onze lonely planet, maar hij kwam direct af met een prijs die 3 keer zoveel was dan dat wij dachten, en bovendien was het ding volgens hem volzet voor de komende dagen. Ok, dat willen we zelf zien dachten we. De mens natuurlijk niet goed gezind, maar wij koppig naar buiten, onze chauffeur bedankt, en zelf te voet op pad. En toen we bij het hotelleke toekwamen bleek de prijs ongeveer de helft van wat we van te vore hoorde (korting ons gat ja) en bleek er nog meer dan de helft van de kamers leeg te staan. Dat was dus weer een of andere afzet-truc die we kunnen vermijden hebben (ne mens leert toch iets bij tijdens het lang op reis zijn).

Ons hotelleke beschikte trouwens over een restaurant/cafe aan het strand, met de perfecte ligging om de zonsondergang te zien. En hoewel we de eerste dag te laat waren voor de zonsondergang, en op dag 2 waren er enkele wolken beetje spelbreker, toch blijft het prachtig om naar te kijken, misschien zelfs nog net iets mooier met wat wolken aan de lucht dan wanneer alles klaar is. En als je ondertussen ook de honderden verkopers van armbandjes, sarongs, fruit, en andere brol negeert, kan je er echt van genieten.

Een van de nadelen van heel weinig toeristen is de volhardendheid van al die verkopers. Er zijn zo weinig mensen waar ze iets aan kunnen verkopen, dat de weinige toeristen die er wel zijn echt wel aangeklampt worden. Echt honderd keer per dag “no thank you” zeggen is niet overdreven. Ze komen af met armbandjes en als je dan zegt: “maar ik heb er al veel” dan zeggen zij: ”maar deze zijn anders” of “leuk om kado te geven”. En zo gaat het met alles, is iets te zwaar of te groot dan hebben zel wel iets lichter of kleiner. De mensen willen natuurlijk allemaal hun centje verdienen, maar soms is het gewoon teveel. Vooral als ze al komen zagen wanneer Noortje nog geen ontbijt gehad heeft – diene mens heeft het geweten…

In Senggigi is eigenlijk verder niet erg veel te zien. Het strand was zeker niet lelijk, het was zelfs heel mooi, maar we ondertussen hebben we misschien toch al wel mooiere gezien. Wat we wel heel erg mooi vonden was het Sheraton Resort. Toen we over het strand liepen, en stonden te kwijlen op hun zwembad, had Nico ineens heel veel zin om ook eens binnen te gaan kijken. Dus op ons mottige sletsen liepen we daar binnen of we er thuis hoorden. En er is niemand die ons buiten gesmeten heeft. Was echt wel de moeite om te zien daar: super zwembad (met glijbaan en fonteintjes), mooie aangelegde tuin, heel sjieke receptie,… We hebben echt letterlijk met onze mond open daar rondgelopen. Maar we voelden ons toch terug wat meer op ons gemak toen we op  ons mottige sletsen terug buiten stonden.

Verder hebben we in Senggigi niet echt iets gedaan om dat er simpelweg niet echt iets te doen was. De hoeveelheid winkeltjes was bedroevend, en buiten de grote hoeveelheid verkopers kwam je er alleen af en toe nog eens nen andere verdwaalde toerist tegen. Het gaf allemaal een heel verlaten indruk en we vragen ons af of dit enkel aan het laag seizoen ligt.

Lovina 20/01 – 23/01

Toen we onze tour naar de Bromo-vulkaan boekten, kozen we voor de optie die niet terug ging naar Yogjakarta, maar ineens doorging naar Bali. We hadden 2 mogelijkheden om naartoe te gaan: Denpasar (een niet echt aantrekkelijke stad, eigenlijk alleen interessant als doorreispunt) of Lovina (een idyllisch kustplaatsje waar het heel rustig is). Tja, de keuze was snel gemaakt. Omdat we de laatste weken nogal snel aan het reizen waren (ahja, we wilden nog zoveel mogelijk gezien hebben in die laatste weken), werd het nog wel eens tijd om te gaan relaxen aan het strand!

Maar eerst volgde ons nog een lange trip naar Bali. Na het rotte-eieren-onbijt werden we opgepikt, en stond ons op zijn minst nog een tocht van 10 uur te wachten, bestaande uit minivan, ferry en bus. Maar als alles meeviel dan gingen we om 19u in Lovina aankomen. Als alles meeviel dus… maar naar goeie gewoonte gaat er altijd wel iets verkeerd.

Het eerste deel in het minubusje viel nog mee. We zaten redelijk comfortabel (Noortje al iets meer dan Nico, die voor 1 keer eens op de middelste stoel zat), en we hadden werkende airco. Het deel op de ferry duurde al een heel stuk langer dan verwacht (de oversteek is misschien 5km, maar diene boot ging in een gigantische boog naar Bali) en vlak voor we in de haven toekwamen hebben we dan nog meer dan een half uur stil gelegen (waarom? geen flauw idee). Dus het was al 19u tegen dat we onze eerste stappen op Bali gezet hadden, en Lovina lag nog zeker 2 uur rijden van daaruit.

Nu, om tot in Lovina te geraken moesten we het openbaar vervoer nemen. Dat wisten we op voorhand – in het reiskantoortje hadden ze ons dat mooi uitgelegd: als we van de ferry komen rijdt het busje door naar Denpasar; wie naar Lovina wil, wordt op de juiste bus gezet. Nu, de waarheid is net iets anders. In realiteit werden we gewoon van het minibusje gesmeten aan de ingang van de bus terminal en kregen we wat geld in ons handen gestopt om de bus te nemen. We hebben daar van ons voeten staan maken dat het niet mooi was, dat onze chauffeur/gids/begeleider (hoe noem je eigenlijk zo iemand?) ons de juiste bus moest tonen, het transport voor ons moest regelen… Niets daarvan werkte natuurlijk, want opeens was zijn engels helemaal niet zo goed meer – typisch. Hij wou niet mee naar binnen gaan.

Waarom hij niet wou, was al snel duidelijk: er reden geen bussen meer naar Lovina. De enige optie was een soort minibus, die nog wel naar Lovina reden, maar enkel als dat busje vol zat. In zo een ding kunnen 15 mensen in, en om 19u ‘s avonds is daar geen kat meer te zien die nog naar Lovina wilt natuurlijk. Daar sta je dan in een godverlaten gat, geen flauw idee waar je naartoe moet, of hoe je er moet geraken. En dan komt er een heel vriendelijke Indonesiër naar u toe, die zegt u te willen helpen. Zijn voorstel: charter gewoon het busje voor 450.000 roepiah. Normaal kost 1 ticketje 20.000, maar als blanke toerist staat er natuurlijk op je voorhoofd geschreven dat je ongelooflijk veel geld te veel in je broekzakken hebt zitten. En daar werd Noortje heel boos om. Dat is dus gewoon ongelooflijk hard profiteren van de situatie. Ze willen het dan nog doen klinken alsof ze u helpen, maar eigenlijk is het gewoon een gigantisch complot tegen u, waarmee ze zeker willen zijn zoveel mogelijk geld uit de situatie te kunnen slaan. In ieder geval, na een tijdje wachten, en een siereuze discussie met de chauffeur, en enkele (woede)tranen van Noortje, de mens zover gekregen dat hij ons voor 300.000 roepiah naar Lovina wilde brengen (nog steeds ruim genoeg geld als ge het ons vraagt, maar ne tenminste een faire prijs) waardoor we er uiteindelijk rond 22u waren – 3 uur te laat en veel geld armer. Dat is reizen…

We hebben ons gewoon laten afzetten bij een adresje dat we uit de Lonely Planet hadden gekozen (gewoonlijk kijken we liever eerst wat rond, maar gezien het late uur hebben we dat maar overgeslagen deze keer), en man man was dat een goeie keuze!  Een kleine guesthouse (6 kamers), een beetje achterin gelegen, super betaalbaar, zalige banana-pancakes als ontbijt en met een fantastisch zwembad erbij. En we hebben geprobeerd zoveel mogelijk waar voor ons geld te krijgen, dus we hebben het zwembad optimaal gebruikt, waarschijnlijk tot ergernis van 4 andere gasten die er logeerden. Ahja, gewoon baantjes trekken is voor seuten he.

En als we dan toch eens uit ons zwembad kwamen dan was het om een keertje door het gigantisch rustige centrum van Lovina te wandelen: 2 straatjes met restaurantjes en winkeltjes, en dan een kustlijn met een zwart strand (door de vulkanische activiteit) waar langs de nodige verkopers liepen natuurlijk. Echt veel andere toeristen waren er ook niet (het is hier echt laagseizoen momenteel), maar als we ze tegenkwamen dan waren het één kans op twee natuurlijk weer onze bovenburen.

  Op dag 2 hebben we ons nog eens laten overhalen tot een massage (vooral Nico had nog een beetje overtuigingskracht nodig). Het duurde trouwens wel even voor we doorhadden wat de madammekes bedoelde met “you want massage on the bitch” – maar een massage op het strand leek ons wel iets. Het was trouwens een zalige oliemassage deze keer, en niet het getrek en geduw van in Thailand. Tegen dat onze massage bijna afgelopen was zaten er ineens een stuk of 10 verkopers (armbandjes, t-shirts, parels, fruit,…) rond ons mattekes te wachten. In de hoop natuurlijk dat we onze portefeuille gingen openhouden wanneer we ons massage moesten betalen, en dat er misschien voor hen ook nog wel iets in zat.

De massage deed trouwens ongelooflijk veel deugd aan Noortje haar jeukend lijf. Na Borneo, Yogjakarta en Bromo, waar de muggen om één of andere reden niet aan haar zoet bloed konden weerstaan stond ze echt vol vol vol overvol met muggenbeten. Het was zelfs zo erg dat ze er ‘s nachts niet van kon slapen omdat het allemaal zo jeukte. Geïnteresseerd in cijfers?

• linkervoet – 40
• linkerbeen – 31
• rechtervoet – 41
• rechterbeen – 38
• buik & borst – 7
• rechterhand – 9
• linkerhand – 10
• rechterarm – 19
• linkerarm – 51
• rug & kont – 72

Dat brengt ons op een totaal van 318. De kans bestaat dat we er 1 of 2 misteld hebben, maar niettemin waren het er veel te veel.

  Op onze laatste dag Lovina beslist dat we toch iets meer moesten gezien hebben dan ons geweldige zwembad, en een brommerke gehuurd om naar hot springs te rijden daar in de buurt. Het was een mooi ritje naar daar, en de warmwaterbaden zelf waren ook wel leuk. Er waren slechts 3 baden, met elk een andere temperatuur, maar ze waren in een leuke tropische tuin gelegen, ze stonken niet overdreven hard naar rotte eieren en het was er redelijk kalm. De setting was niets in vergelijking met de warmwaterbronnen die we in Borneo bezocht hadden, maar dit was toch ook leuk en het was eens iets anders dan ons zwembad he.

Op terugweg gingen we nog naar een waterval daar in de buurt. We moesten onze brommer parkeren bij de lokale winkel/cafe, en van daaruit ging een van de lokale pubers met ons mee naar de waterval. Toen we bij de eerste aankwamen hebben we toch wel 2 keer moeten kijken: zo een miezerig straaltje dat van de rotsen afliep, en dat tijdens het hoogtepunt van het regenseizoen. Echt triestig! We waren dus zeker niet onder de indruk. Gelukkig zei onze persoonlijke gids dat we nog verder naar boven konden klimmen, en dat daar nog een waterval was. Toen we na een 10 minuutjes over rotsen klimmen bij de andere waterval toekwamen, die gelukkig toch iets meer voorstelde dan het pisstraaltje van daarvoor, werden we toch nog een beetje beloond voor de moeite. Op voorhand hadden ze ons gezegd dat je er ook kon zwemmen, maar het water was daar allemaal zo bruin (waarschijnlijk door hevige regen waardoor het zand van de bodem los kwam) dat we weinig zin hadden om daar in te plonsen.

De rest van de dag hebben we gevuld zoals we de meeste dagen daar gevuld hebben: plonsen in het zwembad, lekker eten (op de eerste dag een goed restaurantje met vriendelijke uitbaters gevonden met zaaaaalig lekker eten), en verder lekker niets gedaan. Alles was zoooo relax daar. Lovina heeft ons helemaal opgewarmd voor de volgende stranden en relaxplekjes.

Volgende stop: Bromo! Een (tamelijk actieve) vulkaan in een indrukwekkende setting. Maar eerst moet je daar geraken natuurlijk, en vanuit Yogyakarta beloofde dat een lange rit te worden.

En het werd een lange rit. Een laaaange rit. Om 9u ‘s ochtends in het busje gestapt, om pas tegen 20u in ons hotel aan te komen. In een busje waar we weliswaar genoeg beenruimte in hadden, maar waar we op de achterbank niet veel van de airco voelden; de airco die tegen de middag volledig de geest gaf trouwens. Dus het werd een lange en zweterige trip.

Maar wel een mooie trip: als het te warm is om een beetje te slapen, dan kun je altijd een beetje naar buiten kijken natuurlijk – het landschap was af en toe echt wel prachtig. Het viel ons wel op dat Indonesië (of toch tenminste dit deel ervan) opnieuw een heel stuk armer is dan de laatste landen die we bezocht hebben. Simpele huizen – af en toe zelfs huttekes, mensen die op het land aan het werken zijn zonder machines, kindjes zonder schoenen… opnieuw een klein beetje Cambodja-gevoel.

Na onze trip in het busje (al gezegd dat dit lang duurde?) toegekomen in een hotelleke waar we een vreselijk mottige kamer kregen. Dat is het probleem met die gearrangeerde trips hé: je boekt je transport + accomodatie omdat je het op eigen houtje nooit zo vlot geregeld krijgt (en dan verlies je een dag). Voor de accomodatie kies je dan voor een ‘economy room’ (het goedkoopste natuurlijk), op basis van de hotels die ze daarbij voorstellen. Je kijkt die hotels na en ze blijken ok te zijn (recensies). En dan dropt de chauffeur je natuurlijk in een compleet ander hotel. En als ge dan van uw voeten maakt, dan zegt diene chauffeur “ik moest jullie hier afzetten van mijnen baas – als ge klachten hebt, moet ge maar naar het kantoor”. En dan staat ge daar hé, in een kamer die in geen weken gekuist is (tof als ge een gebruikt oorstaafje op de grond ziet liggen, naast enkele dooie kevers, en er zijn enkele bloedvlekken op de lakens), en ge kunt niets doen want er is geen ander hotel in de buurt en binnen enkele uren komen ze u daar alweer oppikken. Tof.

Och ja, het is maar voor 1 nacht, denk je dan – een heel korte nacht dan nog wel – we zetten er ons gewoon over. Too bad maar niets aan te doen. Laat ons iets gaan eten, we sterven van de honger…

  Die middag had Noortje (die nog steeds vegetarisch is, jawel) al een fried rice gekregen met iets te veel stukken verdwaald kieken erin, dus deze keer gingen we wel voorzichtig zijn. De ‘mie goreng’ zag er safe uit: ingrediënten = noodles + vegetables. Voor alle zekerheid nog eens gevraagd: is it vegetarian? there’s no meat in it? no chicken? OK? Breng dat dan maar… Om dan natuurlijk noodles met stukjes kieken in voor uwe neus te krijgen. Wij, een beetje geïrriteerd (mottige kamer, moe, …) maken natuurlijk van ons voeten, en zitten zo van “NO chicken!” naar Noortje haar bord te wijzen. Diene gast interpreteert dat blijkbaar verkeerd, want 3 minuten later komt die terug met datzelfde bord noodles+kieken, met daarbovenop een gigantisch stuk kieken extra! Noortje zag het – dood van de honger – efkes niet meer zitten; Nico, geen honger meer (want zijn bord was intussen al leeg) maar toch nog steeds geïrriteerd door al de rest, ontplofte een beetje. Achteraf gezien hebben we wel een beetje compassie met dat manneke – die dacht dat er te weinig kieken op zat voor ons en deed een extra efforke natuurlijk.

Nadat Noortje uiteindelijk toch nog iets eetbaars gekregen had, vroeg in ons tamelijk vieze bed gekropen (goed dat we ons dunne zijden lakenzak hebben dat we al meehebben sinds Hoi An – het heeft echt al zijn dienst gedaan), want de volgende ochtend moest we opstaan op het onredelijke uur van 3u30 om met een jeep een berg op te rijden.

En dan wordt er om 3u04 op ons deur geklopt. ’Fuck off’, denk je dan, ‘we hebben nog een half uur’. En dan wordt er om 3u09 nog eens op de deur geklopt, en 2 minuten later worden de jeeps (die naast ons kamer geparkeerd stonden) gestart. Tja, dan moet je wel uit je bed hé. Blijkt dan dat we niet om 3u30 moesten opstaan, maar vertrekken.

De rit naar de viewpoint was een beetje een kwelling: een uur lang, vrij oncomfortabel, en met heel kleine oogjes, via hobbelige en bochtige weggetjes omhoog. De bedoeling van de trip naar de viewpoint was om van daaruit de zon te zien opkomen, achter de Bromo vulkaan en zijn omgeving. Dat klinkt heel mooi, ware het niet dat er daarvoor net iets te veel wolken hingen… Dus van de ganse omgeving konden we helemaal niets zien. Af en toe – als er enkele wolken weggingen – kregen we wel enkele prachtige beelden van de zon die opkwam achter de wolken, maar van de Bromo vulkaan nog geen spoor.

Op de viewpoint (waar we trouwens niet echt alleen waren) was het ook tamelijk koud – de gids zei iets van 4 graden maar dat is misschien een beetje overdreven (hoewel het onze tenen er bijna afvroren). Niettemin was het er te koud om er veel te lang te blijven staan, en na drie kwartier was het ons wel duidelijk dat de zon intussen wel opgekomen was zonder dat we het eigenlijk goed en wel gezien hadden, dus was het tijd om naar de vulkaan zelf te gaan. Na een kwartierke dalen met de jeep zaten we al onder de wolken en kregen we al ons eerste zicht van de vulkaan en zijn omgeving. Heel knap en indrukwekkend – dat zag er goed uit. Jammer dat we van daaruit niet naar de zonsopgang hadden kunnen kijken, misschien net iets minder indrukwekkend, maar we hadden misschien effectief iets gezien.

Nog een half uur later stonden we aan de voet van de vulkaan en was de lucht volledig opgeklaard (misschien waren we misschien toch nog beter een half uur op de viewpoint blijven staan?). En daar aan de vulkaan, daar zijn ze voorzien op toeristen. Het is daar precies “the wild west”, met een hoop paarden en ponys die staan te wachten om luie of kortademige toeristen naar boven te brengen. Niets voor ons natuurlijk. Allemaal goed en wel, ware het niet dat die gasten maar niet stoppen met zagen hé. “You want horse sir? miss? horse?”. En dan op de stukken die iets harder stijgen, dan lopen ze natuurlijk naast u, te wachten tot ge het begeeft of zo. Echt wat je nodig hebt op zo’n moment: het is 7u ‘s ochtends, je bent al wakker van 3u en hebt nog niets gegeten, de zon schijnt al belachelijk hard en je bent bezig een vulkaan te beklimmen. En dan loopt er zo’n halve cowboy te zagen tegen u; zelfs tot op 10 meter van de top – yeah right, we hebben gans het eind geklommen, maar die laatste 10m zouden we op een paard gaan zitten zeker?

Bovenaan de krater was het zicht wel super: de omgeving is echt wel heel knap, en de binnenkant van de krater is heel indrukwekkend, met voortdurend dikke gas/stoom wolken die uit de vulkaanmond komen. Nu ja, heel lang moest je daar niet boven blijven staan, want die rook stinkt gigantisch (naar rotte eieren) en neemt heel zwaar op de adem – wellicht zijn al die zwavelgassen niet zo heel gezond. We hebben medelijden met al die mannen die daar ganse dagen moeten rondhangen om hun brood te verdienen, zoals die pseudo-cowboys. Of de bloemenverkopers (ge kunt wat gedroogde bloemen in de vulkaan gooien en een wens doen); die gasten stoppen trouwens niet met aandringen hé. “Nee”, dat kennen ze niet; en na 20 keer “nee” hangen ze nog steeds rond uw gat… we hadden zin om hen zelf in de vulkaan de stampen.

De vulkaan was knap, de omgeving was knap, maar tegen 8u mochten we terugkeren, want er stond ons nog een heerlijk ontbijtje te wachten in ons ‘gezellige’ hotelleke. Nu, fair is fair: eigenlijk mogen we niet klagen, want we hadden geen recht op een gratis ontbijt (in de ‘economy room’ die we geboekt hadden zat dit niet inbegrepen), maar toch: het is het vreselijkste ontbijt dat we ooit gehad hebben. De koffie smaakte naar modder (en had ook een beetje dezelfde substantie), de (voorverpakte) toast met confituur was veel te droog en niet te vreten, en het ei… wel, dat rook naar vulkaan!

Yogyakarta 16/01 -  18/01

Indonesië. Het laatste land op onze planning…

Een gigantisch land ook – veel te groot om volledig door te reizen. Dus moesten we beslissen wat we wilden zien. Eigelijk hadden we gedacht om over zee naar Sumatra te gaan en van daaruit te vertrekken. Maar er waren wat problemen:

• het regenseizoen is daar sterker dan in pakweg Bali, met veel meer kans op overstromingen – en daar hebben we niet onmiddellijk zin in
• in het uiterste westen (Aceh) zijn er de laatste tijd wat spanningen geweest (een of andere afscheidingsbeweging die lastig doet en het leger dat moet gaan ingrijpen)
• de aardbeving van september (rond Padang) met kapotte wegen die nog niet volledig hersteld zijn (dus gepruts met transport) – buitenlandse zaken raadt af om naar die streek te reizen
• de moslim-spanningen: ge hebt misschien al gehoord over het gebruik van het woord ‘Allah’ door niet-moslims in Maleisië en de 10 kerken die daar al in brand zijn gestoken –> wel dat deint een beetje uit naar Sumatra blijkbaar; we moeten het nu ook niet gaan zoeken hé

Dus geen Sumatra – spijtig want naar het schijnt is het wel een knap eiland. Het volgende eiland is dan Java, en voor zover we konden zien is de westelijke helft helemaal niet zo interessant voor toeristen, dus besloten we maar naar Yogyakarta te vliegen.

Van de gigantische supersjieke luchthaven van Singapore, vlogen we dus naar de kleine onsjieke luchthaven van Yogyakarta. Wat een verschil! Waarbij er in Singapore minstens 20 douane-hokjes waren (en waar we dan nog 40 minuten moesten wachten voor we erdoor waren), waren er in Yogyakarta 2. Het kwam allemaal iets amateuristischer over. De douanebeambte die onze visa-on-arrival moest behandelen, zat intussen gewoon naar zijn lief te bellen of zo. Echt controle was er niet – als ge 50 dollar betaalt voor die sticker in uw paspoort is het al genoeg.

Ook weer efkes aanpassen: toen we buitenkwamen uit de luchthaven werden we direct aangeklampt door minstens 20 taxichauffeurs die ons naar het centrum wilden brengen. Dat was iets dat we al lang niet meer meegemaakt hadden. In Maleisië en Singapore werden we meestal mooi met rust gelaten als we over straat liepen. Maar In Yogya moesten we onze koppigheid dus terug boven halen (“No thank you… no thank you… NO THANK YOU!”) en kozen we voor het veel goedkopere openbare vervoer: een klein busje, dat overvol gestampt wordt met volk. Ok, het was veel goedkoper, maar na 30 minuten op 1 been staan, met 10 indonesiërs onder uw oksels en verkrampte armen en vingers van u recht te houden aan de staaf boven uw hoofd, vervloek je die verdomde koppigheid wel eens hoor. Maar het bracht ons wel, voor weinig geld, naar waar we moesten zijn.

En ook toen we van de bus afstapten waren er weeral direct enkele vriendelijke indonesiërs die ons een geweldige kamer in een fantastisch hotelleke in de aanbieding hadden, voor een ongelooflijke prijs (“very cheap, special price for you”). Maar we kregen al redelijk snel door dat al die mannen gewoon op 1 of ander manier een procentje wilden krijgen van de kamer die wij gingen nemen. Dus het vroeg om nog meer koppigheid, geïrriteerd geraken, en ons kwaad maken, om uiteindelijk in een heel gezellige, relatief goedkope, guesthouse terecht te komen.

Opvallende dingen in Yogyakarta:

• het lijkt alsof de hollanders nog steeds niet vertrokken zijn na hun kolonisatie periode. Overal waar je gaat kom je een nederlander tegen. Je kan geen enkel restaurant binnengaan of er zit ook wel een hollander te eten. Niet dat we ook maar enig probleem hebben met die mensen (ok, soms zijn ze wel een beetje luid) – nee, het probleem is dat we opeens moeten opletten wat we zeggen… we zijn zo gewoon dat niemand ons begrijpt, dat we onbeschaamd zitten te roddelen over de mensen rondom ons. Misschien niet slecht dat we dit nu meemaken – nu kunnen we al beginnen oefenen tegen thuis.
• niet alleen de hollanders spreken nederlands – ook de indonesiërs kunnen er nog wat van. Ze herkennen onze taal onmiddellijk en schakelen dan over naar ‘”hello! goe gaat get?”. Het zijn maar enkele zinnetjes en woordjes die ze kennen, maar eigenlijk vinden we het tamelijk irritant.
• je ziet hier trouwens ook overal nog nederlandse woorden. Garagisten heten hier allemaal “knalpot”, kleine straatjes noemen ze “gang”, en een bloemkool wordt een “boemkool”.
• Nog iets irritant: veel te veel verkopers. Fruit, batik, sjakosjen, fake horloges… overal “hello, you buy something?”. Nu, onze ‘no thank you’ als automatisch antwoord hadden we al snel terug onder de knie
• moeilijker om vanaf te geraken: al die “instant-vrienden”: ge loopt langs straat en opeens komt er zo ne gast op u af, en die begint dan te kletsen en vragen te stellen en die is echt heel vriendelijk – en ge kunt die niet zomaar wegsturen. En na 5 minuten wil die u dan meenemen naar een of ander ‘batik-museum’ wat natuurlijk geen museum is maar gewoon ne winkel waar diene gast een percentje heeft. Vreselijk irritant zo praktijken.
• Nico zijn reactie bij het zien van het verkeer in Indonesië: ”ah kijk, ze rijden hier ook links – of nee rechts – nee toch links – soit, zoals bij ons bedoel ik – of toch niet – (efkes pauze) – hoe rijden wij nu alweer, links of rechts?” –> het moment dat ge u dat begint af te vragen is het misschien stilaan tijd om naar huis te komen

Nu, er is wel meer aan Yogyakarta dan wat irritante kereltjes of verwarrend verkeer. Het is eigenlijk een heel gezellige stad – of toch althans de Malioboro buurt waar wij zaten. Veel winkeltjes en heel veel drukte – maar dan wel gezellige drukte. En we zaten in een heel goeie guesthouse – dat maakt het altijd een stuk beter.

De grootste historische/culturele bezienswaardigheid van Yogya is de kraton. Dat is de ‘stad in de stad’ met daarin het paleis van de sultan. Ja, er bestaat hier nog steeds een sultan: dat gaat al honderden jaren over van vader op zoon, die mensen zijn stinkend rijk en hebben nog steeds veel aanzien, en hebben nog steeds macht over de stad (want hier is de sultan automatisch ook gouverneur over de provincie, zonder verkiezingen zoals ergens anders in Indonsië). Nu, van zijn paleis is er maar een klein deel te bezichtigen, en eigenlijk was dat niet zo gigantisch de moeite waard.

Toen we bij het eerste gedeelte van het paleis toekwamen waren we ervan overtuigd dat dit de enige toegang tot het paleis was. We betaalden en kregen ne gids mee die ons langs enkele gebouwtjes en podia meenam, echt zeer flauw allemaal en niet echt de moeite. Op het einde van de halfuur durende tour begint die mens een heel verhaal af te steken over het feit dat er nog 2 andere delen van het paleis zijn, maar dat die allemaal gesloten zijn tijdens de middag. En, als we niet wisten wat te doen, dan kon hij ons wel naar een kunst-centrum van de overheid sturen. Want we moesten opletten voor de batik-maffia: mensen die u naar een batik-gallerijtje meenemen en zeggen dat het een overheidstentoonstelling is (we hadden dit al enkele keren meegemaakt de dag ervoor). Maar hij wist het enige echt kunstcentrum, en als we batik wilden kopen zou hij ons wel naar daar meenemen. We vonden het allemaal een beetje raar dat ne “officiële gids” ons zo probeerde iets aan te smeren, dus we bleven heel beleefd “No thank you” zeggen, tot we buiten stonden. En toen we 100m verder wandelden, bleek achter de hoek de iets officiëlere ingang van het paleis te zijn, met een veel groter deel dat open was voor het publiek, met wel officiële gidsen. We snappen nog steeds niet wat het eerste deel nu juist moest voorstellen, en of het een gigantische toeristenval was, of dat onze gids gewoon probeerde nog iets extra te verdienen aan ons. In ieder geval, we waren niet echt gewelidg onder de indruk van het paleis van de sultan. Andere mensen denken er misschien anders over want het liep hier echt bomvol met (lokale) toeristen en dan vooral veel scholieren (op klasuitstap blijkbaar).

Wat wel leuk was om even te zien: de kermis die op het plein voor het paleis stond. We zagen de kermis niet in volle actie (nog een beetje vroeg en er liep nauwelijks volk), maar het was wel fascinerend om te zien wat voor brol er hier staat – sommige van die tuigen (schommels en draaimolens en zo) zijn zo vreselijk geroest – dat zou bij ons geen waar zijn. Die dingen worden bij ons zeker afgekeurd door de veiligheid… het waren misschien zelfs die dingen die bij ons ooit afgekeurd zijn door de veiligheid. Maar kom, daar liggen ze hier blijkbaar niet wakker van, want die klein mannen amuseren zich hier ook wel, en zolang dat ding niet omver stuikt, is alles ok zeker?

In de namiddag hebben we dan eens iets volledig anders gedaan: in het ViaVia café terechtgekomen, en daar een javaanse cooking class genomen. Jawel, we hebben zelf ons eten moeten maken, en er nog moeten voor betalen ook! Noortje was al lang aan het zagen dat ze nog eens in de keuken wou staan, en toen ze hoorde dat ze hier kon leren hoe ze pindasaus moest maken was ze helemaal niet meer te houden.

Op het dakterras van het café was er een aparte keuken, waar we samen met de kok van het café (een supertof madammeke) een paar gerechten leerde maken: gemarineerde kipsaté, pindasaus, gecarmeliseerde tempé, indonesische groentencurry, kroepoek en rijst in kokosmelk. We hebben echt heel wat bijgeleerd (ja, alletwee… maar Noortje is waarschijnlijk de enige die het ook effectief gaat onthouden) en het was een heel gezellige, leuke namiddag. En daarna moesten we nog die gigantische berg eten opeten (echt, er hadden 6  volwassen mensen met grote honger van kunnen eten). We vonden het (gelukkig) allemaal heel lekker en het was wel even geleden dat we ons nog zo vol geboeft hadden (dit was natuurlijk Nico zijn favoriete deel van de kookles).

Tempels

Het was lang geleden dat we nog eens een overdosis aan tempels gekregen hadden. En nu zaten we blijkbaar dicht tegen zowel Borobudur en Prambanan; het eerste is een gigantische boedhistische tempel (wordt soms in één adem genoemd met Angkor Wat als het gaat om indrukwekkende tempels in Azië), de tweede is het grootste Hindu complex van Java. Een trip boeken hier is (gelukkig) weer vrij goedkoop – voor een euro of 6 gingen we naar alletwee, inclusief transport, inkom en een ontbijtje. Het enige nadeel was wel dat we er heel vroeg moesten voor opstaan: om 5 uur vertrokken we al; nu ja, tegen ons hadden ze om de een of andere reden 4u30 gezegd, waardoor we daar een half uur met heel kleine oogjes moesten zitten wachten, terwijl  de andere toeristen die meegingen slechts tegen 2 minuten voor 5 uit hun kamer kwamen. Ahja, en de koffie is hier niet te drinken: ze gebruiken gewone koffie op dezelfde manier als oploskoffie. Ze doen dus gewoon 2 lepels gemalen koffie in warm water, maar da lost natuurlijk niet op. Echt vreselijk om dat te drinken, dus dat hielp ook niet om wakker te worden zo midden in de nacht.

Soit, het was het allemaal wel waard, want op die manier waren we voor de gigantische massa (opnieuw vooral klasuitstapjes) in Borobudur, om daar de tempel in de ochtendzon te kunnen bewonderen – echt wel knap en de moeite. Onze gids was wel een beetje saai en vertelde net iets te veel over de reliëf panelen die allerlei boedhistische verhalen uitbeelden, maar de top van de tempel maakte dat wel goed. In Prambanan hadden waren de gidsen beter, toen werden we gratis gegidst door twee 16-jarige meisjes uit de richting toerisme, die dit als een soort stage deden.

Wijzelf waren trouwens ook een heel populaire toeristische attractie: tegen een uur of 7 begon het daar vol te lopen met scholieren die al giechelend kwamen vragen of ze met ons op de foto mochten. We staan gemakkelijk op 50 foto’s, bijna allemaal met giechelende moslim-meisjes (die Nico allemaal “very handsome” vonden –> zijn ego was weer gestreeld). De jongens voelen zich wellicht veel te stoer om ons te komen vragen of ze op de foto mochten met ons (hoewel ze wel in het geniep ne foto met hun gsm-toestel van ons namen).

Yogjakarta is een leuke stad, we hebben indrukwekkende tempels gezien en lekker gegeten. Indonesie is alvast goed gestart.